Gastronomia

  • Pyszne dania serwowane a la carte, eleganckie wnętrza i profesjonalna obsługa kelnerska. Zapraszamy !więcej

  • Karczma Cichy Kącik to lokal z historią i tradycją. To wspaniałe miejsce dla rodzinnych spotkań. Serdecznie zapraszamywięcej

  • Restauracja Dwóch Świętych mieści się w Pensjonacie Małopolanka na Deptaku krynickim. Wybór dań i win stanowi szeroką ofertę w której każdy smakosz znajdzie coś dla siebie. Serdecznie zapraszamy więcej

  • Restauracja FOLKÓWKA położona w samym Rynku w Tyliczu (7km od Krynicy-Zdrój) zlokalizowana z dala od centrum miasta proponuje dania tradycyjnej polskiej kuchni, pełnej regionalnych dań. więcej

  • Hotel Pegaz oddaje do Państwa dyspozycji własną klimatyzowaną restaurację Jaworzyna dla 140 osób, gdzie serwujemy doskonale dobrane, stosownie do pory roku potrawywięcej

Wyznania religijne

Ludność tworząca Łemkowszczyznę ze względu na swoje pochodzenie była wyznania prawosławnego. Do XVII wieku była to  południowo-zachodnia część przemyskiej eparchii prawosławnej. Po wydarzeniach unii brzeskiej tereny te zostały włączone pod cerkiew greckokatolicką. Po latach nastąpił wśród Łemków podział – trwająca od 1926 do 1934 r. schizma tylawska odłączyła około 18 tys. Łemków z powrotem do wiary przodków. Mimo próby ukrainizacji Łemków przez duchownych grekokatolickich większa ich część nie zmieniła wyznania. Stolica Apostolska 10 lutego 1934 utworzyła dla Łemków (zamieszkujących 9 zachodnich dekanatów diecezji przemyskiej) odrębną jurysdykcję – Apostolską Administrację Łemkowszczyzny. 

                          

Wydarzenia II wojny światowej również spowodowały falę przejść Łemków na prawosławie – powodem była delegalizacja kościoła grekokatolickiego (uniemożliwienie odprawiania nabożeństw w obrządku wschodnim). Przejście na obrządek łaciński skutkowało bardzo szybką polonizacją, toteż większość Łemków była temu przeciwna. Podział religijny wśród Łemków istnieje do dziś i  w dużej mierze wiąże się z kwestią świadomości narodowej – orientacja proukraińska wiąże się z grekokatolicyzmem, zaś Łemkowie czujący przynależność do odrębnego narodu wyznają prawosławie. 

Łemkowszczyzna ze względu na nieustannie trwające podziały religijne bogata jest w różnego typu świątynie. Wszystkie mają jednak cechy wspólne – są trójdzielne - zbudowane z sanktuarium, gdzie stoi ołtarz, nawy głównej i babińca. Dwie pierwsze części oddziela zawsze ściana ikonostasu – przed nim gromadzą się wierni, zaś za niego wchodzi tylko duchowny. Schowany pod wieżą babiniec posiada czasami dobudowany przedsionek – tzw. kruchtę. Oprócz tego z boku dobudowane są malutkie zakrystie. Prawie wszystkie cerkwie Łemkowszczyzny posiadały konstrukcję zrębową, z dominującą, najszerszą nawą.  Nad drewnianymi konstrukcjami zawsze góruje dwuspadowy dach z 3 - 4 wieżyczkami zwieńczonymi cebulastymi hełmami i tzw. ruskimi krzyżami - z dodatkową poprzeczką pochyłą. Budując cerkiew starano się ją zorientować -  ustawić tak, aby sanktuarium zwrócone było na wschód.   

Cerkiew, a także znajdujący się przed nią dziedziniec i często przyległy cmentarzyk okalano kamiennym murem. Bardzo często dookoła świątyni sadzono potężne drzewa – najczęściej było to 7 lip. Cerkwie lokowane były zwykle w miejscach reprezentacyjnych - na wzniesieniu lub w górze wsi.     Cerkwie prawosławne zaczęto masowo stawiać po I wojnie światowej w miejscach, gdzie ludność odeszła od grekokatolicyzmu. Budowane jako tymczasowe – zwano często czasownicami. Ich wygląd i kształt często odbiegał tradycyjnych konstrukcji.                                        

W każdej cerkwi musiał znajdować się ikonostas – ściana ułożona z ikon przedstawiających najważniejsze  postaci kościoła grekokatolickiego. Same ikony to pewnego rodzaju świętości – nie tylko obrazy religijne – uobecniają sławiącym je wiernym Chrystusa, jego Matkę i Świętych Pańskich. Choć z założenia nie były dziełami sztuki, ikony często stanowiły prawdziwe, unikalne skarby malarstwa światowego. Układ poszczególnych ikon w ikonostasie był ściśle określony: w pierwszym, głównym rzędzie znajdują się tzw. ikony namiestne (wizerunki Matki Bożej z Dzieciątkiem, Chrystusa nauczającego, wizerunek św. Mikołaja, szczególnie czczonego w Karpatach i ikona framowa, związana z wezwaniem cerkwi).  W centrum ikonostasu znajdują się tzw. carskie wrota z niewielkimi okrągłymi ikonami Zwiastowania i Czterech Ewangelistów.  Kolejne, mniejsze rzedy ikon to tzw. prazdniki wyobrażające najważniejsze święta roku liturgicznego, podczas których wyjmowano je z ikonostasu i stawiano na ołtarzu. Nad carskimi wrotami umieszczano Chrystusa Pankratora - na tronie, w otoczeniu Matki Bożej i św. Jana Chrzciciela. Ostatnie górne ikony to tzw. Wielka Desis - modlitwa przebłagalna za rodzaj ludzki z wizerunkami Dwunastu Apostołów i patriarchów starotestamenckich.


 Cała Łemkowszczyzna usiana jest gęsto kamiennymi krzyżami i kapliczkami. Zazwyczaj poświęcone są ukrzyżowaniu, Świętej Rodzinie lub św. Mikołajowi. Najstarsze zachowane kapliczki sięgają lat 60-tych XIX wieku. Wykonane głównie z ogólno dostępnego kamienia wciąż niszczeją rozsypując się wraz z rozpadem łemkowskiej społeczności.